Meest Recente Evenementen Updates

Dejavu | Jonathan Livingston Seagull

Geplaatst op Geupdate op

Jonathan Livingston Seagull

Vandaag stuurde een waardevolle vriendin van mijn broer Harry mij deze foto van haar schoorsteenmantel. ‘Gewoon, omdat ik dat leuk vind!, schreef ze er bij. ‘Jonathan Livingstone Seagull is nog niet in een doos terecht gekomen. En ik ben nog nooit uitgekeken in al die 40 jaar!’

Eigen werk
‘het verlangen in de mens naar onbegrensde vrijheid’
24 juli 1978

De Week van het Korte Verhaal 2019

Geplaatst op Geupdate op

Logo DWVHKV

De angstkunstenaar | Thuiskomen

Elke maand verschijnt een nieuw zogenaamd Literair Juweeltje, een goed toegankelijke tekst van een bekende schrijver in een mooi vormgegeven boekje dat slechts 1 euro kost. Ik kocht bij de het verhalenbundeltje van J.M.A. Biesheuvel met de welluidende titel: De angstkunstenaar. Het lezen van het gelijknamige korte verhaal inspireerde mij tot het schrijven van het volgende relaas. Dit verhaal schreef ik vanuit het perspectief van een doener.

Thuiskomen

Hij zit in een lijnvlucht terug naar Amsterdam. Vanmorgen vertrokken uit Lissabon. Het was nog een heel gedoe geweest op tijd te zijn voor de incheck. Na enkele weken Lissabon wist hij toch echt wel hoe hij op het vliegveld moest komen. Echter de ingewonnen informatie liet hem in de steek. De bus stond niet op zijn plek, het nummer klopte niet en de chauffeur sprak alleen Portugees. Gelukkig had hij voldoende tijd. Een gevoel van leegheid maakte hem misselijk. Had hij wel gedaan wat hij had willen doen? Wat had hij willen doen? Ruim een half jaar geleden had hij besloten een maand naar Portugal te gaan. Het land waar hij in zijn vorige reis niet aan toe was gekomen. Vlak voor de reis had hij laten weten de komende week op vakantie te gaan. Hij haatte het vakantie te noemen, zag het meer als een tijdje niet, een gelegenheid om zich te bezinnen. Het ontbrak hem aan motivatie door te gaan. Hij had geen ideeën meer, geen inspiratie. God mocht weten waar het moest zoeken. Dus dan maar weer op reis.

De tijd leek de laatste periode zo snel te gaan. Alles leek aan hem voorbij te zijn gegaan. Hij was van de ene emotie in de andere gerold. Had zich vooral laten leiden door zijn omgeving. Het overlijden van zijn vader, de manisch depressiviteit van zijn maatje met al zijn ups en downs, het weer alleen wonen, de behoefte aan liefde. Wat dat dan ook mocht zijn. Hij was gegaan. Goed voorbereid en met één doel, tenminste terugkomen met een idee voor het op stapel staande project. Hij zou laat aankomen in Lissabon en een taxi nemen naar het hoofdstation. Geen discussie en zeker niet ingaan op de tip van de chauffeur hem een hotel te laten zoeken, want hij kende toch immers de stad als geen ander. Nee, hij zou zich laten afzetten bij het centraal station en van daaruit iets zoeken. Rugzak in een kluis en een rondje maken.

Hij had van zijn zelfstandigheid genoten. Dat wel. Alles zelf beslissen. Hier ga ik zitten, hier ga ik naar binnen. Hier eet ik wat, maak ik een foto. Hoe kwam het toch dat als hij alleen was, hij keuzes kon maken en zodra hij samen met iemand was, het initiatief aan de ander liet. En waarom bekroop hem toch alsmaar dat gevoel alles weer zo snel mogelijk te moeten delen, er over te willen vertellen, zijn verhaal te doen. Een Zweedse, die hij op alle toeristische plekjes van de stad tegengekomen was, had hem in verwarring gebracht. Hij had zich geremd gevoeld. Zijn gevoelens hadden hem dusdanig heen en weer geslingerd dat er geen touw aan vast te knopen was. Misschien dat nog net wel, maar daar was hij het type niet voor. Waarom verschilde de werkelijkheid zo van de fantasie, van zijn fantasie. Op zijn sobere hotelkamertje luisterde hij naar Alison Moyet’s Old devil called love en fantaseerde hij over het Dominicaanse dienstmeisje die iedere dag het sanitair kwam schrobben. De Zweedse bracht hij naar het station alwaar zij de bus zou pakken naar het vliegveld. Daar noteerde hij het perron, het busnummer en hield hij de tijd in de gaten.

Hij had studenten getroffen en hun vragen beantwoord. Waar hij vandaan kwam, wat hij deed. Zij woorden klonken zo hol in de echte wereld. Met een beetje fantasie kwam hij beter tot zijn recht. Dat hij na het vertellen van een paar smeuïge verhalen ineens op was gestapt, had hen verwonderd. Ze hadden een uitzonderlijk leuke avond en luisterden geïnteresseerd. Maar hij kon niet meer. Hij was op, bekaf. Toch had hij ook wel een paar momenten van trots gevoeld. Hij was plekken gaan bezoeken die hem terug hadden gebracht bij diepere emoties. Momenten waar hij stil was geworden. Waar geen woorden meer waren.

Nu zat hij, op weg terug, naast een mevrouw met een drup aan haar neus. Het was een nerveus type dat alsmaar probeerde een gesprek aan te knopen. En maar aandacht trekken met haar gesnuif en gesnotter. Niet lang voordat het vliegtuig zijn landing in zou gaan zetten, begon ze over de airco, en hoe slecht dat wel niet was voor haar sinusitis, over haar reisdoel en wat hij had gedaan, en waarom hij in nota bene de maand oktober naar Portugal was gegaan. Hij had het er ineens uitgeflapt dat hij huisarts was in een groepspraktijk in Amsterdam. En dat hij na een drukke periode, een maandje rust had gekregen van zijn collega’s en dat zij zich voor de gek had laten houden door haar arts. Ze had geen sinusitis maar een chronisch aandachtstekort.

De misselijkheid deed hem bijna braken. Zijn fantasie liet hem in de steek. De werkelijkheid was zo anders. Zou hij er ooit genoegen mee kunnen nemen? De banden raakten de landingsbaan. Het gevoel van moeheid overviel hem weer. Zo meteen zou hij thuiskomen.

Uit de bundel | Verzonnen Waarheid – Leonard Bouwhuis

Het licht van zijn bestaan

Geplaatst op Geupdate op

schilderij achterzijde

Toen ik zijn atelier binnenstapte, verwonderde ik mij over de opstelling van het werk van de schilder. Alle schilderijen stonden op ezels, tegen de muur, hingen met touwtjes aan spijkers of lagen op de grond. Allemaal met de beeltenis naar de grond, de muur of afgewend van de toeschouwer. De schilderijen mochten kennelijk niet gezien worden. Of de beeltenissen confronteerden de maker met zijn ‘innerlijke wereld’.

Het gesprek kwam moeilijk opgang. ‘Schilderen helpt mij mijn gevoelens te verbeelden, naar buiten te brengen’, vertelde hij. ‘Bespreekbaar te maken?’, vroeg ik. ‘Nou, dat wil ik wel. Om van verbeelding ook naar verwoording te gaan. Maar dat vind ik te moeilijk. Ik zou mijzelf er wel mee helpen meer in interactie te komen met de wereld om mij heen. Dat wel. Mijn leven lijkt steeds kleiner te worden. Van exposeren komt het niet. Laat staan mee te doen aan het televisieprogramma Project Rembrandt. Rembrandt, de meester van het licht.’

‘Er gebeurt dus van alles maar voornamelijk in jouw hoofd’, zei ik. ‘Je gedachten zitten echter vast in een soort van centrifuge. Ze tollen in het rond en de vaart neemt duizelingwekkende toeren aan. Als jij je werk zou tonen komen al je gedachten vrij, laat je ze de vrije loop en geef jij hen een bestaan, een realiteit als tekens van jouw zijn. Je zou een vrij man worden door je te laten zien. Bovendien, maak je de toeschouwer ook vrij. Je geeft hen de mogelijkheid hun herinneringen te herleven, een nieuwe plek te geven. Hun ervaringen in onze wereld een plek te geven.’

Het bleef stil. Ik zag de gedachten achter zijn ogen tollen. Plotseling liep hij naar een van zijn schilderijen. Zijn laatste werk, zo liet hij weten. Ik stond versteld. De zoeker van het licht, vond het licht van zijn bestaan.

er zij licht

Leonard Bouwhuis | Zinvinder

Domweg Gelukkig in de Taalstaat

Geplaatst op Geupdate op

Locatie: Westend, Sint Nicolaasga | 52.91412, 5.736928
Inzender: Leonard Bouwhuis
Gedicht: Hylke Speerstra

De stoarm gûlt en skourt en raemt.
De beammen op it Westein under Sint Nyk lizze der plat foar.
Fan de mânske pleatsen falt hjir en der in dakpanne ôf.
En der is mar ien dy ’t der net wekker fan wurdt en dat is Jan.

[Hylke Speerstra – 1967]

De storm huilt, schuurt en rukt.
De bomen aan het Westend onder Sint Nicolaasga buigen diep.
Van de manshoge boerderijen waait hier en daar een dakpan.
En er is maar een die daar niet wakker van wordt en dat is Jan*.

jan prakje knip

 

*Jan de Jong alias Jan Prakje, landloper gedurende de 60-er jaren.

 

Domweg Gelukkig in De Taalstaat

Geplaatst op Geupdate op

Domweg Gelukkig in De Taalstaat
De Taalstaat, elke zaterdag van 11.00 tot 13.00 uur met Frits Spits op NPO Radio 1.

Locatie: Kerkstraat, Sint Nicolaasga | 52°55’23.7″N 5°44’36.8″E
Gedicht: J.C. Bloem (1887-1966)
Inzender: Leonard Bouwhuis

De Nachtegalen

Ik heb van ‘ t leven vrijwel niets verwacht
’t Geluk is nu eenmaal niet te achterhalen.
Wat geeft het? – In de koude voorjaarsnacht
Zingen de onsterfelijke nachtegalen.

nachtegalen_gedicht

De dichter J.C. Bloem woonde drie jaar in Sint Nicolaasga en schreef in die tijd de meeste gedichten van zijn bundel Media Vita. Het huis waar de dichter woonde, staat er nog steeds, aan de Kerkstraat, nummer 23. Er is Sint Nicolaasga een gedenksteen dat rechtstreeks herinnert aan J.C. Bloem. Voor het pad naar de kerk ligt een gedenksteen met daarin gegraveerd zijn korte gedicht ‘De nachtegalen’. Het is een grijze, versleten steen, een grafsteen eigenlijk, met van die oude, zwarte letters.

Kinderen leren begrijpen

Geplaatst op Geupdate op

workshop

Een boomtekening kan een inschatting geven van de stand van de ontwikkeling van het kind. Hoe het zich verhoudt tot de norm voor zijn of haar leeftijd en daarmee eventuele kwaliteiten of onvolkomenheden signaleren, waardoor passende beslissingen voor de verdere ontwikkeling kunnen worden genomen.

Je leert . . .

  • Boomtekeningen te interpreteren
  • Signalen op te pikken
  • Zien wat er in een kind omgaat
  • Inzichten gebruiken in het begeleidingsproces

boomtekening knip

Volg de workshop
Wil je meer weten over hoe je de non-verbale communicatie van kinderen, de signalen beter en sneller kunt oppakken? Volg dan de workshop ‘Kinderen tekenen met hun ziel’. Neem dan contact op met Leonard Bouwhuis. Maak hierbij gebruik van het contactformulier.

 

Het spoor dat je nalaat

Geplaatst op Geupdate op

eigen werk leonard bouwhuis - indruk.jpg

‘Het gaat niet om de weg die je inslaat, maar het spoor dat je nalaat.’