Buiten beeld

Geplaatst op Geupdate op

buiten-beeld

Hé daar heb je hem ook weer. Terug van weggeweest lijkt het wel. Maar dat klopt natuurlijk niet, hij is er gewoon al die tijd gewoon geweest. Hij was even niet in mijn beeld. Ik heb hem dus een tijd niet gezien. Maar hij was er wel! Wereldvreemd als ik ben denk ik dat als ik iemand een tijdje niet zie, hij ook daadwerkelijk ophoudt van bestaan. Net als in het kiekeboespel wat ik met mijn kinderen speelde. Als je achter de handdoek was verdwenen, bestond je gewoon niet meer. Tot je met een grote glimlach en een luide kreet te voorschijn kwam. De verwondering, er is niks mooiers.

En nu is hij er weer. Op de TV. Als opa van Gerrit in de musical Ja zuster, nee zuster, Siemen de postbode. ‘Nee, ik kan niet. Ik moet werken, daarom’. Wat een flaporen heeft ie. Het is een soort handelsmerk. Zou ik niet moeten doen, mij zo focussen op uiterlijk. Ik weet niet eens hoe hij echt heet. Voor hem misschien maar een geluk. Zo kan hij zijn rol los laten en toch nog een naam hebben en zijn wie hij is.

Ik zelf zit midden in mijn midlifecrisis en worstel met alle rollen die ik speel. Rollen die mij helpen, me verder te brengen, mij moed geven, een alibi of een harnas. En nu moet ik leren mijn rollen los te laten, geen naam meer te hebben en te zijn wie ik ben. De rollen te laten versmelten tot één. Moeilijk hoor, want ik speel wat rollen.

Pleaser, amuser, entertainer, betweter, enthousiasmeur, optimist, alles behalve fanatiek, zeg maar van nature lui, maar vooral een selfkicker. Je weet wel zo iemand als Johnny the Selfkicker. De man die met een onwaarschijnlijke grenzenloosheid het leven probeerde terug te brengen naar zijn oorsprong: als je er bent, ben je er en ben je wie je bent. En dat is een kunst.

Als kunstenaar was Johnny van Doorn zowel geliefd als gehaat. Mooi dat er wel een plein naar hem genoemd is. Iets waar ik niet op hoef te rekenen. En wat betreft het bij thuiskomst kunnen zijn wie ik ben, is een ware worsteling.

Mijn therapeut heeft het maar over het pellen van een ui. En ondanks dat ik me rot pel verwonder ik me dat er nog zoveel overblijft. Ik hervind de aspecten in mijn leven waarvan ik geniet en die mij enthousiasmeren. Ze geven mij positieve energie. Ik besef mij steeds meer dat ik ook buitenbeeld besta.