Geef gehoor aan je grootse verlangen

Afbeelding Geplaatst op Geupdate op

Lebe werd geboren op Driekoningen. In het Latijn Sollemnitas Epiphaniae Domini. Kortweg Epifanie (Epiphany). Op 6 januari, de dag dat gevierd wordt dat drie koningen of wijzen, zich hebben losgemaakt van heel hun hebben en houden en alle zekerheden. Met als enige zekerheid dat zij gehoor gaven aan hun grootste verlangen.

Epiphany Schaduw

Lebe Voran uit Nazaré Belem Brazilië

Lebe werd geboren op Driekoningen. In het Latijn Sollemnitas Epiphaniae Domini. Kortweg Epifanie. Op 6 januari, de dag dat gevierd wordt dat drie koningen of wijzen, zich hebben losgemaakt van heel hun hebben en houden en alle zekerheden. Met als enige zekerheid dat zij gehoor gaven aan hun grootste verlangen. Het verlangen naar vernieuwing. Driekoningen, het feest van het lengen van de dagen, de komst van nieuw licht. Het was een uitzonderlijke heldere avond toen hij het eerste levenslicht zag. Het was aan boord van het zeewaardige zeiljacht de Panta Rhei in de Braziliaanse haven Nazaré Belem. Zijn ouders waren de haven zes weken daarvoor binnengevaren om de bevalling daar af te wachten. Mocht het nodig zijn geweest, dan was er altijd nog de mogelijkheid naar het Ziekenhuis Hospital Infantil Santa Terezinha uit te wijken. Maar de bevalling verliep voorspoedig. Lebe. Ook als het een meisje was geweest, had zij Lebe geheten. Lebe, Duits voor Leven. Lebe kreeg de familienaam van zijn vader: Voran. Leef vooruit. Daar was over nagedacht. Geboren op het schip Panta Rhei, alles stroomt en met de naam die zegt dat je het leven vooruit moet leven. Met de stroom mee.

De boot was niet groot maar comfortabel. Er waren twee vaste slaapplaatsen en een hangmat voor het kind. Het schip was ruim zeven meter lang en twee en een halve meter breed. Het was een uitzonderlijk ruime boot, mede door zijn rondspant. Arje en Mette hadden het schip zeven jaar geleden gekocht voor een kleine vierduizend euro. De eerste reizen waren voornamelijk zwerftochten over de Nederlandse meren geweest. Enkhuizen, Hoorn, Marken, Volendam. Daarna volgde een tocht over de Noordzee van Rotterdam naar IJmuiden-Amsterdam. Daar hadden ze een woning. Arje werkte vanuit zijn eigen bedrijf als art director/grafisch vormgever en Mette was verpleegkundige op de kinderafdeling van het AMC. De woning aan de Marnixstraat werd gebruikt als slaapplaats voor door de week. De weekenden waren ze op de boot. Zomer en winter. Er was geen plek waar ze meer tot rust kwamen dan op de boot. Het doordeweekse leven was hectisch. Arje was een workaholic en bijna vergroeit met zijn Apple. Mette was vergroeid met de kinderafdeling en werkte wanneer ze kon en weer mocht. Koken deden ze niet. Ze aten buiten de deur. Zakelijk, maar ook privé. Het leven bestond uit werken en ontspannen. Het leven werd gevuld met vasthouden van wat je had en uitbreiden waar mogelijk. Werken aan je CV. Ervaring opdoen. Leren van het verleden. Beter worden. Werken aan je competenties. Werken, uitrusten, weer werken.

Arje was de eerste die vastliep en contact zocht met een loopbaanadviseur. Die constateerde een ‘tunnelvisie’. Arje voelde zich verstrikt in al zijn activiteiten, in al zijn contacten. De weekenden op de boot werden steeds noodzakelijker en werden een vlucht . Hij voelde zich steeds minder verbonden met de wereld om hem heen. Mette was verworden tot een afspraak in zijn agenda. Zijn familie zag hij niet of nauwelijks. Op de vraag wat zijn grootste wens was en verlangen, wist hij geen antwoord te geven. Behalve een ‘Ja maar, dat gaat toch niet lukken’, kwam hij niet. Het werd tijd voor een ommezwaai.

Mette verwarde verbondenheid met verwevenheid. Ze kon zich amper meer losmaken van de kinderen op haar afdeling. Van Lisette die dusdanig door haar vader was misbruikt dat het krijgen van kinderen onmogelijk was geworden. Of Wouter, die door zijn stiefvader was geschopt en geslagen waardoor een van zijn nieren het had begeven en doordat de andere nier matig functioneerde hij waarschijnlijk de functie over beide nieren zou verliezen.

Het waren maar enkele voorbeelden die haar aandacht vasthielden en al haar energie vroegen. Voor Mette waren de kinderen van haar afdeling het gesprek van de dag. Ze werd hoofd van de afdeling en omdat zij zich de maatschappelijke problemen van de zieke kinderen steeds meer aan trok, ging ze zich steeds meer inzetten op meerdere fronten. Wensen en verlangens te over. Zij belandde bij een stressconsulent.

Die constateerde een burn-out. Mette moest vol op de rem. Het werd tijd om inzicht te krijgen op het door haar gewenste leven in de toekomst. Arje kon het niet beter formuleren. En samen vertrokken ze met de Panta Rhei voor een reis via Ramsgate in Groot Brittannië, langs de kust van Engeland naar Guernsey, een van de Kanaaleilanden voor de kust van Frankrijk. Een heuse oversteek.

Het schip heette oorspronkelijk Rob, van Kapitein Rob en werd in het bijzijn van familie, ex-collega’s en vrienden, omgedoopt tot Panta Rhei. Een officiële scheepsdoping, met verklaring voor de nieuwe tenaamstelling en tewaterlating met champagne.

Jarenlang hadden ze zich zorgen gemaakt over hun curriculum vitae. Ook de begeleiding van de stressconsulent en de loopbaanadviseur waren gericht op terugblikken vanaf de geboorte op het leven, opleiding en werk. Vanaf het allereerste moment dat ze voet aan boord zetten van hun schip, stond de vraag centraal hoe het door hen verlangde leven er uit zou kunnen zien. Wat zou er mooier zijn dan een tijdslijn uit te zetten naar het voor hen gewenste leven. De eerste wens was een kind.

Voor het eerst werd er gekookt, geluierd, gelezen, gemasseerd, uitgeslapen. Ze waren mooi weer zeilers en hadden verder geen doel. Na de eerste reis naar Guernsey volgde de oversteek naar La Corunia, Spaanse kust, Portugal, Madeira, Canarische eilanden en de Kaapverdische eilanden.
De Portugeestalige wereld sprak hen aan. En langzaam maar zeker ontstond het verlangen de ‘grote’ oversteek te maken: vanaf de Kaapverde, via de West Afrikaanse kust naar Brazilië. Er werden plannen gemaakt en voorbereidingen getroffen. Met name het verkrijgen van de noodzakelijke documenten voor bepaalde landen en inentingen. De reis verliep naar wens en eind november meerde de Panta Rhei aan in de jachthaven van Belém. Eenmaal hadden zij het schip achter moeten laten. In korte tijd kwamen zowel de moeder van Mette als de vader van Arje te overlijden. Het schip bleef achter in de haven van San Juan op Puorto Rico. Mette was toen ruim zes maand zwanger.

Lebe is inmiddels zestien jaar. In de stad Belém kwamen Arje en Mette in aanraking met de problematiek van de straatkinderen. Jarenlang hadden ze het zo normaal gevonden: thuiskomen, eten, slapen in je eigen warme bed. Maar niet alle kinderen op deze wereld doen deze gewone dingen. Zeker niet de straatkinderen die elke avond bijeenkomen op het Praça Nazaré.

Arje besloot een opleiding tot verpleegkundige te gaan volgen in het ziekenhuis waar Lebe na zijn geboorte werd onderzocht. Mette zet zich in voor kinderen waar de maatschappij zich kennelijk geen raad mee weet. Zij zoekt ze op in jeugdgevangenissen, op straat, richtte een stichting op en zamelt geld in voor de bouw van scholen en werkplaatsen waar de kinderen een beroep kunnen leren en ervaring kunnen opdoen. Mette schrijft lesbrieven die gebruikt worden in de Nederlandse scholen om aandacht te krijgen voor de schrijnende problematiek. En dankzij Mette, Arje en Lebe, brengen straathoekwerkers  iets te eten mee naar het plein en brengen een voetbal of muziekinstrumenten. Opname in een tehuis loopt meestal uit op een mislukking. Voor deze kinderen gelden de wetten van de straat. Soms is medische zorg nodig.

Arje rijdt rond in een busje waarin hij de nodige zorg kan verlenen. Lebe is de verbindende factor in het geheel waar het leven vooral voorwaarts geleefd wordt en achteraf begrepen. Het leven waar alles stroomt. Vanuit verbondenheid.

Bekijk de extra foto’s | Lebe Voran

Bestel de bundel Verzonnen Waarheid | Bundel Verzonnen Waarheid