Afscheid van onze poes

Geplaatst op Geupdate op

Poema, je stal ons hart
Met jouw trouw en vriendelijke aard.

Poema stal ons hart

Al je broertjes en zusjes waren al gekozen. Je was de enige die overbleef. Na lang aarzelen deed je nog een poging. Heldhaftig te doen en de krabpaal in te klimmen. Alle broertjes en zusjes stonden l al boven. Het lukte en toen je boven was, wachtte de volgende uitdaging: naar beneden.

We maakten een lijst met namen. De een nog mooier dan de ander. Het werd Poema. Geen Puma, van de sportschoenen, maar Poema. Al snel werd het Poemie. Scherp uitgesproken Poemiiiiiiii. En ze luisterde naar haar naam. Poema, er is zoveel over jou te vertellen. Lieve Poema, onze kattiekat’, onze Poemiii. Huisdier, speelkameraadje, swiffer en waakpoes.

Zodra er gekookt werd, posteerde jij je bij de koelkast. Tijd voor karnemelk. Er ging geen dag voorbij. Als wij een keer niet thuis waren rond die tijd, kwam tante Marthy om jou van karnemelk te voorzien.

Afgelopen zondag 5 april is onze lieve huisgenoot, onze poes Poema overleden. Ze heeft 15 jaar bij ons gewoond. Haar afwezigheid maakt ons in één keer bewust hoezeer haar aanwezigheid verweven is met alles in ons leven. Wat rest is een leeg nest. En nu voelt het huis zo leeg zonder haar. De eerste dagen voelt die leegte zo naar. We hebben geen idee hoe we hier mee om moeten gaan. Met al dat niks. Met zonder Poema. Haar gemiauw om karnemelk. Haar trillende staartje als ze een vogeltje in de tuin zag. Haar gevecht met de luxaflex om naar buiten te kunnen kijken. Het vaste ritueel van de dag ’s avonds op mijn schoot te komen liggen.

We brachten haar naar achteren. ‘Kom maar Poemie, je gaat naar bed!’. En dan liep ze achter ons aan naar de bijkeuken om nog een laatste snoepje te krijgen. Daar stond een mand voor haar. Zij koos voor een plekje op de deurmat of op de stellingkast. Lekker hoog, als een uitkijk. Als we weg waren geweest en weer de oprit opreden, zat ze steevast op ons te wachten. Zonder een moment van twijfel, waren we er gewoon weer. Ze liep achter ons aan als we gingen wandelen. Tot ze besloot niet verder mee te gaan. Daar bleef ze dan wachten en moesten we haar weer ophalen.

Poema, onze klimkat. Op het dak van de buren, over de schutting. Hoog, zittend op de hoek van het platte dak. Uitkijkend over de oprit.

En nu voelt het huis zo leeg. Zo anders stil! We hebben jou een plek gegeven in onze en jouw tuin. Op de plek waar je zo graag lag. Nu zoeken we kracht en hulp bij het afscheid nemen van onze poes Poema, onze trouwe poes, die ons lief is. Wij bewaren jouw beeld en alles wat je voor ons betekende in ons hart. Wij zijn zo dankbaar voor wie ze was. Nu vertrouwen we haar toe aan moeder aarde en gunnen haar de ‘eeuwige vrede’.

poema steegdeurRust zacht lieve Poema.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s