Eigen werk

Haiku | Tegen de wind in

Geplaatst op Geupdate op

De Gerarduskalender heeft voor de zesde keer een haiku van mij geplaatst. Dit maal een haiku waarin het schaatsen van de Elfstedentocht centraal staat.

Haiku Gerarduskalender November 2019

tegen de wind in
streek na streek licht gebogen
voortschrijdende kracht

Schaatsers 1985

Haiku | Verlangen voedend

Geplaatst op Geupdate op

Acryl 80 x 60

in vulkaan hitte
zweven engelen tekens
verlangen voedend

Haiku |Voorjaar

Geplaatst op Geupdate op

Gerarduskalender Haiku 09-04-2019De Gerarduskalender heeft wederom een haiku van mij geplaatst. Dit keer met het thema voorjaar. Ooit geschreven voor twee verliefde die elkaar weer probeerden te vinden.

bloemen zoeken licht
stralen naar elkaar

licht van binnen uit

Dejavu | Jonathan Livingston Seagull

Geplaatst op Geupdate op

Jonathan Livingston Seagull

Vandaag stuurde een waardevolle vriendin van mijn broer Harry mij deze foto van haar schoorsteenmantel. ‘Gewoon, omdat ik dat leuk vind!, schreef ze er bij. ‘Jonathan Livingstone Seagull is nog niet in een doos terecht gekomen. En ik ben nog nooit uitgekeken in al die 40 jaar!’

Eigen werk
‘het verlangen in de mens naar onbegrensde vrijheid’
24 juli 1978

De Week van het Korte Verhaal 2019

Geplaatst op Geupdate op

Logo DWVHKV

De angstkunstenaar | Thuiskomen

Elke maand verschijnt een nieuw zogenaamd Literair Juweeltje, een goed toegankelijke tekst van een bekende schrijver in een mooi vormgegeven boekje dat slechts 1 euro kost. Ik kocht bij de het verhalenbundeltje van J.M.A. Biesheuvel met de welluidende titel: De angstkunstenaar. Het lezen van het gelijknamige korte verhaal inspireerde mij tot het schrijven van het volgende relaas. Dit verhaal schreef ik vanuit het perspectief van een doener.

Thuiskomen

Hij zit in een lijnvlucht terug naar Amsterdam. Vanmorgen vertrokken uit Lissabon. Het was nog een heel gedoe geweest op tijd te zijn voor de incheck. Na enkele weken Lissabon wist hij toch echt wel hoe hij op het vliegveld moest komen. Echter de ingewonnen informatie liet hem in de steek. De bus stond niet op zijn plek, het nummer klopte niet en de chauffeur sprak alleen Portugees. Gelukkig had hij voldoende tijd. Een gevoel van leegheid maakte hem misselijk. Had hij wel gedaan wat hij had willen doen? Wat had hij willen doen? Ruim een half jaar geleden had hij besloten een maand naar Portugal te gaan. Het land waar hij in zijn vorige reis niet aan toe was gekomen. Vlak voor de reis had hij laten weten de komende week op vakantie te gaan. Hij haatte het vakantie te noemen, zag het meer als een tijdje niet, een gelegenheid om zich te bezinnen. Het ontbrak hem aan motivatie door te gaan. Hij had geen ideeën meer, geen inspiratie. God mocht weten waar het moest zoeken. Dus dan maar weer op reis.

De tijd leek de laatste periode zo snel te gaan. Alles leek aan hem voorbij te zijn gegaan. Hij was van de ene emotie in de andere gerold. Had zich vooral laten leiden door zijn omgeving. Het overlijden van zijn vader, de manisch depressiviteit van zijn maatje met al zijn ups en downs, het weer alleen wonen, de behoefte aan liefde. Wat dat dan ook mocht zijn. Hij was gegaan. Goed voorbereid en met één doel, tenminste terugkomen met een idee voor het op stapel staande project. Hij zou laat aankomen in Lissabon en een taxi nemen naar het hoofdstation. Geen discussie en zeker niet ingaan op de tip van de chauffeur hem een hotel te laten zoeken, want hij kende toch immers de stad als geen ander. Nee, hij zou zich laten afzetten bij het centraal station en van daaruit iets zoeken. Rugzak in een kluis en een rondje maken.

Hij had van zijn zelfstandigheid genoten. Dat wel. Alles zelf beslissen. Hier ga ik zitten, hier ga ik naar binnen. Hier eet ik wat, maak ik een foto. Hoe kwam het toch dat als hij alleen was, hij keuzes kon maken en zodra hij samen met iemand was, het initiatief aan de ander liet. En waarom bekroop hem toch alsmaar dat gevoel alles weer zo snel mogelijk te moeten delen, er over te willen vertellen, zijn verhaal te doen. Een Zweedse, die hij op alle toeristische plekjes van de stad tegengekomen was, had hem in verwarring gebracht. Hij had zich geremd gevoeld. Zijn gevoelens hadden hem dusdanig heen en weer geslingerd dat er geen touw aan vast te knopen was. Misschien dat nog net wel, maar daar was hij het type niet voor. Waarom verschilde de werkelijkheid zo van de fantasie, van zijn fantasie. Op zijn sobere hotelkamertje luisterde hij naar Alison Moyet’s Old devil called love en fantaseerde hij over het Dominicaanse dienstmeisje die iedere dag het sanitair kwam schrobben. De Zweedse bracht hij naar het station alwaar zij de bus zou pakken naar het vliegveld. Daar noteerde hij het perron, het busnummer en hield hij de tijd in de gaten.

Hij had studenten getroffen en hun vragen beantwoord. Waar hij vandaan kwam, wat hij deed. Zij woorden klonken zo hol in de echte wereld. Met een beetje fantasie kwam hij beter tot zijn recht. Dat hij na het vertellen van een paar smeuïge verhalen ineens op was gestapt, had hen verwonderd. Ze hadden een uitzonderlijk leuke avond en luisterden geïnteresseerd. Maar hij kon niet meer. Hij was op, bekaf. Toch had hij ook wel een paar momenten van trots gevoeld. Hij was plekken gaan bezoeken die hem terug hadden gebracht bij diepere emoties. Momenten waar hij stil was geworden. Waar geen woorden meer waren.

Nu zat hij, op weg terug, naast een mevrouw met een drup aan haar neus. Het was een nerveus type dat alsmaar probeerde een gesprek aan te knopen. En maar aandacht trekken met haar gesnuif en gesnotter. Niet lang voordat het vliegtuig zijn landing in zou gaan zetten, begon ze over de airco, en hoe slecht dat wel niet was voor haar sinusitis, over haar reisdoel en wat hij had gedaan, en waarom hij in nota bene de maand oktober naar Portugal was gegaan. Hij had het er ineens uitgeflapt dat hij huisarts was in een groepspraktijk in Amsterdam. En dat hij na een drukke periode, een maandje rust had gekregen van zijn collega’s en dat zij zich voor de gek had laten houden door haar arts. Ze had geen sinusitis maar een chronisch aandachtstekort.

De misselijkheid deed hem bijna braken. Zijn fantasie liet hem in de steek. De werkelijkheid was zo anders. Zou hij er ooit genoegen mee kunnen nemen? De banden raakten de landingsbaan. Het gevoel van moeheid overviel hem weer. Zo meteen zou hij thuiskomen.

Uit de bundel | Verzonnen Waarheid – Leonard Bouwhuis

Het spoor dat je nalaat

Geplaatst op Geupdate op

eigen werk leonard bouwhuis - indruk.jpg

‘Het gaat niet om de weg die je inslaat, maar het spoor dat je nalaat.’

Haiku | Drie Koningen

Geplaatst op Geupdate op

haiku 06-01-2019

De Gerarduskalender heeft een haiku van mij geplaatst. Een betere keuze qua haiku had ik niet kunnen maken voor plaatsing op de dag waarop ieder jaar Driekoningen wordt gevierd.

tijd trekt een wissel
sterren dwalen zon keert maan

dagen winnen kracht