Gedicht

Gevangen in het moment

Geplaatst op

een gliimlach helpt hem verder.png

twijfelachtig schuifelt hij door de gangen
achter elke hoek schuilt gevaar
geen idee wat hem drijft
iedere dag weer op pad te gaan

zoekend naar herkenning en vertrouwdheid
naar punten in zijn leven die hem thuisbrengen
thuis waar hij eenzaam was
zo intens alleen en toch vertrouwd

hij had geleerd te overleven
tussen toelaten en weren
altijd bereid te geven
niet gewend te ontvangen 

nu laat de tijd hem koud
hebben de dagen geen naam
zit hij gevangen in het moment
helpt een glimlach hem verder

Als hij terugkijkt op zijn leven

Geplaatst op Geupdate op

ingesprek

Als hij terugkijkt op zijn leven
Dan lijkt het maar een korte tijd
Maar toch was het een lange weg
Een weg vol horden, valkuilen en strijd

‘Wat is de weg lang
Maar al die tijd
Hoezeer heeft hij die nodig gehad
Om te weten waar hij hem voorbij voerde’

Hij zou het zo weer doen
Immers elke val deed hem opstaan
Elke doodlopende straat deed hem omkijken
Zijn ergernissen deden hem denken aan zijn tekortkomingen

 Er was geen God in zijn leven
Wel idealen van welzijn en delen
En voor alle mensen een plek
Een socialist in hart en nieren

Hij verdomde het om zich te vereenzelvigen met zijn ziekte
Hij was immers niet zijn lijf
Zijn geest vocht zich vrij door te schrijven en te dichten
Naar verhalen te luisteren en naar zijn essentie te brengen

Zijn geestkracht heelden de herinneringen
Steeds lichter werd zijn reisbagage
Steeds milder zijn kijk op het leven
Zijn hart groeide, zijn geest verruimde
Zijn lijf was hem steeds minder tot last
Tot alles licht werd.

Gepubliceerd in | Sprekers bij uitvaarten
De humanistische uitvaartbegeleiding in beeld

Er is nog een weg te gaan

Geplaatst op Geupdate op

hij-is-beneden

Op het erf van een vreemde, scharrelend als een kip,
krabbend aan elke oneffenheid, vraagt hij zich af
waar de trappen zijn gebleven.

Hij scharrelt door en is beneden.
Alles loopt in elkaar over, trappen in vloeren,
weten in vergeten, morgen in het nu.

Zijn keuzes zijn slechts door onrust gevoede ingevingen,
opzoek naar wat ooit was. Hij legt zijn hoofd
nog niet op tafel. Er is nog een weg te gaan.

In mijn kombuisje

Geplaatst op Geupdate op

Patrijspoort

Amper vijf kenden zij alleen mijn naam
En mijn plek in het rijtje
Toen nam ik mijn besluit
Te doen wat mij werd voorgeleefd
En mij niet te laten kennen

In mijn kombuisje
Smeer ik mijn boterham
Schaaf ik nog een plakje kaas
Snijdt mijn bootje door het water
Glijden de oevers langs me heen

Zelden stap ik aan wal
Vanachter mijn raampje
Probeer ik iets te begrijpen
Zonder aanleggen houvast te krijgen
En wil ik niks liever dan geënterd worden.

Mijn moeder is mijn naam vergeten

Geplaatst op Geupdate op

Mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?
Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

neeltje maria min - voor wie ik liefheb

Neeltje Maria Min (1944)

Wat de toekomst doet herinneren

Geplaatst op Geupdate op

ons lijf

het huis waar we in wonen
wordt steeds minder mobiel
het kraakt en schuurt
en verliest zijn tempo 

de geest echter houdt de vaart erin
die laat zich niet begrenzen
kent geen cruise control
en stevent recht op zijn doel af

iets na te laten
wat de toekomst doet herinneren
aan iets positiefs en van toen
iets dat heel lang meegaat