Niemandalletje

Rinkeldekink in Dinkelland

Geplaatst op Geupdate op

watermolen in singraven dinkelland

Tijdens onze vakantie in de gemeente Dinkelland bezochten we diverse plaatsen waaronder Ootmarsum. Tijdens onze short break zaten we graag op bankjes in de natuur. Daar las ik dan mijn vrouw voor uit het boekje Rinkeldekink van Martine Bijl. Een klinkende titel, dat zeker. Het boekje had ik cadeau gekregen bij een proefabonnement op de Trouw. Heerlijk vier zaterdagen een krant en nog een boekje erbij toe. Dat beloofde een mooie vakantie te worden.

Mijn vrouw is niet zo goed in lezen. Dat komt door een aura-migraine aanval die zij een aantal jaren geleden gehad heeft. Zij vindt het voorgelezen worden prettig en het heeft, zo samen op een bankje in de natuur, iets intiems. Tijdens ons bezoek aan de jaarlijkse Siepelmarkt stalden wij onze fietsen aan het kerkplein. Er stonden meerdere fietsen. Dus dat leek ons een veilige plek. De meeste spullen namen we uit de fietstas mee. Het boekje lieten we in de tas zitten. Toen we terugkwamen van onze stadswandeling, jazeker stadswandeling, want Ootmarsum kreeg in 1300 haar stadsrechten, stopten we onze spullen weer in de fietstas en hervatten onze fietstocht. Eenmaal bij een geschikt bankje aangekomen, zocht ik het boekje. Maar Rinkeldekink, het boekje was er niet meer. Weg. Verdwenen. Het zal toch niet moedwillig uit onze fietstas zijn gehaald? Mijn vrouw zat er maar beteuterd bij toen ik haar moest teleurstellen. ‘Rinkel de kink in Dinkelland’, mompelde ik.

rinkel de kink boek knip

Ik wil jullie niet ongerust maken . . .

Afbeelding Geplaatst op Geupdate op

Lekker dier!

Een haan komt het kippenhok in met een struisvogelei.
Hij zegt tegen de kippen: “Dames, ik wil jullie niet ongerust maken, maar dit is wat de concurrentie produceert.”

Domweg Gelukkig in de Taalstaat

Geplaatst op Geupdate op

Locatie: Westend, Sint Nicolaasga | 52.91412, 5.736928
Inzender: Leonard Bouwhuis
Gedicht: Hylke Speerstra

De stoarm gûlt en skourt en raemt.
De beammen op it Westein under Sint Nyk lizze der plat foar.
Fan de mânske pleatsen falt hjir en der in dakpanne ôf.
En der is mar ien dy ’t der net wekker fan wurdt en dat is Jan.

[Hylke Speerstra – 1967]

De storm huilt, schuurt en rukt.
De bomen aan het Westend onder Sint Nicolaasga buigen diep.
Van de manshoge boerderijen waait hier en daar een dakpan.
En er is maar een die daar niet wakker van wordt en dat is Jan*.

jan prakje knip

 

*Jan de Jong alias Jan Prakje, landloper gedurende de 60-er jaren.

 

Domweg Gelukkig in De Taalstaat

Geplaatst op Geupdate op

Domweg Gelukkig in De Taalstaat
De Taalstaat, elke zaterdag van 11.00 tot 13.00 uur met Frits Spits op NPO Radio 1.

Locatie: Kerkstraat, Sint Nicolaasga | 52°55’23.7″N 5°44’36.8″E
Gedicht: J.C. Bloem (1887-1966)
Inzender: Leonard Bouwhuis

De Nachtegalen

Ik heb van ‘ t leven vrijwel niets verwacht
’t Geluk is nu eenmaal niet te achterhalen.
Wat geeft het? – In de koude voorjaarsnacht
Zingen de onsterfelijke nachtegalen.

nachtegalen_gedicht

De dichter J.C. Bloem woonde drie jaar in Sint Nicolaasga en schreef in die tijd de meeste gedichten van zijn bundel Media Vita. Het huis waar de dichter woonde, staat er nog steeds, aan de Kerkstraat, nummer 23. Er is Sint Nicolaasga een gedenksteen dat rechtstreeks herinnert aan J.C. Bloem. Voor het pad naar de kerk ligt een gedenksteen met daarin gegraveerd zijn korte gedicht ‘De nachtegalen’. Het is een grijze, versleten steen, een grafsteen eigenlijk, met van die oude, zwarte letters.

Herinneren & Gedenken

Geplaatst op Geupdate op

herinneren gedenken

Mag ik dan bij jou
Als vanouds
Zonder gebak dit keer
In gezelschap van lotgenoten
Praten over ons gemis
Jou herinneren met een roos
Een kaars ontsteken
Als symbool van jouw aanwezigheid in ons hart.

Eerbewijs aan Harry de dichter (2)

Geplaatst op

Soms ontvangen we bij Doof.nl e-mails waar we even iets langer bij stil willen staan, omdat ze ons voorzien van belangrijke informatie, ons aan het lachen maken of ons ontroeren. Vandaag een ontroerend gedicht over `de stilte`. Twee vrienden hielden per telefoon contact met elkaar, maar door haar afstervende hoorzenuwen en zijn onvermogen om duidelijk te articuleren (als gevolg van Parkinson) is bellen nu geen optie meer. Daarom schreef hij voor haar het volgende gedicht dat hij haar per e-mail stuurde.

stilte
De stilte

Lekker warm en stil op aarde
Onder een wollen deken.
Wat is de isolatiewaarde
van wollen dekens en dubbel glas
ouderdom komt met gebreken
dat is wat het was, het was

We zijn niet oud in jaren
Maar delen zijn versleten
T’is niet meer wat het was
Leren praten met gebaren
Door ‘n dikke wollen jas
Preken kan je vergeten
Door het dubbel isolatieglas

Refrein
De telefoon kan de woorden
Niet duwen door een draad
Wij dansen niet op koorden
Rest ons om te aanvaarden
dat de telefoon niet meer gaat

Hoe stil zal het zijn
In mijn drukke hoofd
Ik zei: ik heb je nooit
een rozentuin beloofd
Komt mijn stem te pas
door een wollen deken
Of super dubbelglas.

Refrein

Nooit zal ik zo praten
Dat je me kunt verstaan
Per mail ga ik je dit sturen
Het lezen zal wel gaan
Wat is de isolatiewaarde
wollen dekens en dubbel glas
Ouderdom komt met gebreken
Dat is wat het was, het was.

Dit gedicht is ook verschenen in de gedichtenbundel Lachen in de regen
van Harry Bouwhuis.