kort verhaal

Mooi verhaal, lekker kort!

Afbeelding Geplaatst op Geupdate op

mooi verhaal lekker kort knip

Wellicht heb je deze uitspraak ook wel eens gehoord. Vaak bij een minder interessant gesprek wordt dit als feedback gegeven. Erg cynisch bedoeld dus. ‘Niet geïnteresseerd, lekker k** dan!’

Zelf ervaar ik de uitspraak vaak als grappig. Ik doe mijn verhaal en men ziet maar wat ze er mee doen. Heb jij dat ook? Hou dat dan vol. Als je echt iets duidelijk wil maken, begin dan met wat het verhaal dat je wil gaan vertellen met jou doet! Je zult zien dat de uitkomst van het verhaal dan heel anders zal zijn.

 

Uitkomst

Geplaatst op

mijn kousen knellenmijn kousen knellen
ik krijg het er benauwd van
een schaar biedt uitkomst

De week van het korte verhaal | 2020

Geplaatst op Geupdate op

Logo DWVHKV

Van 14 t/m 21 februari 2020 is de negende editie van de Week van het Korte Verhaal. Ruim vijfentwintig boekhandels, verspreid over heel Nederland, en in België, spannen zich deze week extra in om het genre de aandacht te geven die het verdient. De Week van het Korte Verhaal begon klein, maar vindt steeds meer weerklank bij boekverkopers, pers, uitgevers en vooral: bij lezers.

Mijn verhaal | Wabe Wennekes uit Blauwe Hand

Hij zou naar de dokter gaan. Vragen naar de oorzaak van zijn klachten. Van de druk op zijn borst, de kortademigheid en zijn toenemende doodsangst. De anders zo rustige Wabe, kon de laatste tijd geen rust meer vinden. Hij boomde met zijn lange benen, wild zwaaiend met zijn armen, van de ene naar de andere kant van de kamer, de deur van zijn atelier mijdend. Hij vermeed het atelier, de verblijfplaats van zijn poppen. Hij zou mij laten weten wat het gesprek met zijn huisarts had opgeleverd. Maar niks. Het bleef stil. Dus besloot ik hem op te zoeken in zijn caravan in Blauwe Hand. Daar vond ik hem op de grond van zijn atelier. In het minitheatertje, achterin het atelier, waar hij zijn try-outs speelde voor intimi, lag hij bedolven onder het gevallen toneeldoek. In een serene rust, zijn poppen innig omhelzend. Verstrikt tussen de draden en speellatten van zijn zo geliefde marionetten. De kachel brandde stil. Uit de speakers van zijn muziekinstallatie klonk Liefde Van Later van Herman van Veen. ‘Als liefde zoveel jaar kan duren, dan moet het echt wel liefde zijn, ondanks de vele kille uren, de domme fouten en de pijn.. Heel deze kamer om ons heen, waar ons bed steeds heeft gestaan, draagt sporen van een fel verleden, die wilde hartstocht lijkt nu heen, die zoete razernij vergaan,  de wapens waar we toen mee streden.’

marionet

Wiegel Waggel was de artiestennaam van poppenspeler Wabe Wennekes. Geboren als middelste zoon van Douwe Wennekes en Teressa Aaltje Bonk uit Wanneperveen. Wabe was vaak de verliezer in de strijd om aandacht binnen het gezin. Met zijn ouders, in tegenstelling tot zijn broers, was hij duidelijk minder verbonden. In zijn onzekerheid zocht hij vaak de veiligheid in het spelen. Hij was een goed onderhandelaar en goed in het oplossen van ruzies. Hij was wat je noemde een sociaal mens en een vredestichter. Het was de basis voor zijn succes. De vraag waaraan zijn succes te danken was boeide hem mateloos. Zijn zoektocht hield hem tomeloos energiek en onverminderd positief. Zijn zelfspot leverde hem enorm veel zelfkennis op en bracht keer op keer weer wind in de zeilen voor nieuwe producties. Naast poppenspeler ontwikkelde hij zich als schrijver. De met uitzinnige metaforen doorspekte theaterstukken en verhalen getuigen van een onvermoeibare geestdrift die hij in zijn woordenval liet neerdalen op zijn toeschouwers en lezers. Als een spiegel van elk menselijk gedrag, met een impact van een razende bij in een koepeltentje. In een interview had hij eens gezegd: “Mijn optredens zijn een expressie van wat ik ben. Een mogelijkheid om al mijn talenten te benutten. Mijn poppenspel is plezier. Er is niks leuker! Ik denk soms dat mijn poppen meer Mij zijn dan ikzelf.”

Mensen fascineerden hem. Hij was mateloos geïnteresseerd in wat maakt dat mensen dingen doen die ze doen. Zijn waarnemingen waren haarscherp en vormden de basis voor zijn voorstellingen en het fundament voor zijn succes. Al op jonge leeftijd raakte hij in de ban van poppen. Hij was dol op het verzinnen van typetjes en experimenteerde met stemmetjes. Er was geen podium waar hij geen gebruik van maakte en was zeer creatief in het zichzelf in de picture spelen. Het lukte hem keer op keer zijn kunsten te vertonen in bovenzaaltjes van kroegen, dorpshuizen,  op basisscholen en op campings. Hij maakte handpoppen, beweegbare poppen en marionetten, timmerde en schilderde zijn eigen decors en speelwerelden. Want dat was meer en meer zijn manier van werken. Hij creëerde een speelwereld waar je welkom was, welkom in de wereld van Wiegel Waggel.

Wabe verliet al vroeg zijn ouderlijk huis. Zijn sterke karakter en de behoefte naar zelfstandigheid was niet te keren. Hij was een ondernemerstype, direct en initiatiefrijk. Maar ook een einzelgänger.

Hij nam zijn intrek in een stacaravan bij de jachthaven in Blauwe Hand. Met het zicht op de Blauwhandse brug en aan de linkerkant de Beulakkerwijde. Een enkele keer werd hij gesignaleerd in de lokale gasterij. Wiegel was op zijn manier een wereldburger, maar voor de buitenwereld een onbekende. In het buitenland werd zijn werk geroemd en in een adem genoemd met Jozef van den Berg. Een vergelijk waar hij zelf geen streep onder kon zetten.

Tot zijn 56 trad hij op. Toen stopte hij. Abrupt, zonder enige aankondiging. Zonder afscheid of verklaring. Hij was er klaar mee. Zijn liefde voor de poppen sloeg om in afkeer. Ze kwamen hem te dicht op zijn huid. De grotendeels met de hand uitgeschreven dialogen tijdens het spel, ontaarden steeds vaker in confronterend wapengekletter. Zelfs in de bewegingen trokken de marionetten steeds vaker aan de touwtjes. Hij begon te piekeren.

Jarenlang was hij de spiegel geweest van de samenleving. Het had hem arrogant gemaakt. Hem naar de grens gebracht van ongenaakbare hooghartigheid. Zijn poppen waren allemaal personages die, nu hij ze beter leerde kennen, alter ego’s werden. Alter ego’s die aan deuren gingen rammelen die hij liever gesloten hield.

Zijn grootste poppenvriend was al jaren Okse Kleipoot. Het was een lomperik van  jewelste. Hij maakte zijn naam helemaal waar door met zijn met klei besmeurde poten als een os over alles en iedereen heen te walsen. Vooral heilige huisjes waren zijn doelwit. Kerk, seks, opvoeding. Geen onderwerp werd geschuwd. Zonder enige terughoudendheid. Maar wel met de lachers op zijn hand. En dan was er Kieke Dom. Wiegel hield van haar als geen ander. Ze was lief, kende geen haatgevoelens of wraak en was allerminst jaloers. Ze kon heel goed vergeven. Dat kwam mede doordat ze niks kon onthouden. Zoveel krediet ze zelf nodig had, gaf ze ook aan anderen. En ze was spontaan. Spontaan en een flapuit. En ja, dat pakt dan wel eens verkeerd uit. En dan kijkt Kieke dom. En mocht je denken dat ervaring wel leert? Bij Kieke Dom niet. Haar grootste charme was haar klunzigheid. Een grotere ergernis kon je het publiek niet geven. En toch was zij de publiekslieveling. Een speciale plek in zijn hart was PPPPPPrater. PPPPPPrater, je raad het al, stotterde. Prater kon zo goed gevoelens verwoorden, hem aanvoelen, hem troosten en toch ook aanmoedigen. Hem terecht wijzen en ook weer op weg helpen. Prater was niet van het naar buiten treden. Hield niet van het podium, van show, van grote gebaren. Prater was stil en serieus. Zoals hij als kind was.

Prater herinnerde hem steeds vaker aan het jongetje van toen. Het was ook Prater die steeds vaker aan haar eigen touwtjes begon te trekken.

Wabe Wennekes had het spel beheerst. Was de schepper, de regisseur. Had de touwtjes in handen. Tot er aan zijn deur werd geklopt. Hij moest verhuizen. Weg van de camping. Hij mocht niet langer permanent wonen op een park dat oorspronkelijk bedoeld was voor recreatie.  De druk om te moeten verhuizen raakte hem diep in zijn zwakste plek: durven veranderen. Zijn sprakeloze poppen hebben hem begraven. Zijn kist bedekt met het toneelgordijn. Het doek was definitief gevallen.

Uit de bundel van Leonard Bouwhuis | Verzonnen Waarheid