leven

Ik geloof niet dat het leven zin heeft, maar dat geeft mij juist vrijheid.

Geplaatst op Geupdate op

Ik geloof niet dat het leven zin heeft!

Beter goed gepikt dan slecht bedacht. Deze quote las ik in de Happinezz. Wat een opluchting dacht ik. Als ik dat voor waar neem, wat dan? Dan is de zin van het leven het leven zelf. Je moet het leven leven om de ‘zin’ tot bloei te kunnen brengen. Bloei is misschien niet het goede woord. Het leven kan stromen. Dan komt die vrijheid om de hoek kijken. Die krijg je kennelijk cadeau als je alles laat stromen, bloeien, verdorren en weer opkomen. De ‘zin’ is wellicht ‘het is wat het is’, laat je leven niet vastlopen, verstarren of verkrampen. Zorg voor stroming om zaken anders te doen, anders te denken en je gevoel te laten spreken. Ik kan er nog wel even over doorgaan. En dat doe ik niet. Ik publiceer nog maar een keer het gedicht naar mijn hart.

Wat ik wil: Momenten van helderheid.
Of beter nog: van grote klaarheid.
Schaars zijn die momenten en ook nog goed verborgen.
Zoeken heeft dus nauwelijks zin, maar vinden wel.
De kunst is zo te leven dat het mij overkomt.
Die klaarheid, af en toe.

Martin Bril †

Stervenspad | Gedichten

Geplaatst op

afscheid

I
Niemand kent de weg van het stervenspad
Stukje ervan misschien
Het helpt deze te delen
Maar de weg moet jezelf gaan

II
Op de gang luiden vogeltjes de lente in
Binnen, op zijn kamer,
Ontworsteld het leven zich aan zijn mensenlijf
Zijn lente wordt hemels. 

VII
Mijn moeder stond aan mijn wieg
En het is mijn moeder die nu op mij wacht
Nog een stap te gaan
En we zijn weer samen een.

IV
Het leven woont in hem
En doet wat het moet doen
Hij klimt omhoog en vangt een glimp op
Van wat komen gaat|
Het is geen vurig verlangen
Maar een gekoesterde wens.

V
Mijn ziel dwarrelt boven mijn
Door het bestaan geteisterde lijf
Nog even en het leven laat mij los|
Zodat ik op kan klimmen
Naar mijn zielsverwanten. 

VI
Waar laat ik mijn lijf
Dat mij zolang heeft gedragen
Waar vind ik rust
Zonder mijn aardse huis
Op het stervenspad
Bepaalt het leven het tempo
En de ziel de bestemming. 

VII
Sterven is meedogenloos
En laat zich niet mis lijden
Zielsrust is mij gegund
Pas nadat het leven is geweken.

veer

Alles op zijn plaats

Geplaatst op

Vensters Knip

Wat ik mis
Naar verlang
Is naar mijn plaats
Liever nog
Een plaats voor alles

Zelden ervaar ik mijn plaats
Ben ik te laat
Veelal te vroeg
Erger nog opgejaagd
Voortbewogen

Een plaats voor alles
En alles op zijn plaats
Met een schaduwbord
Om naar terug te keren
En ik weer op mijn plek val.

landschap einder

Heb in godsnaam verdriet!

Geplaatst op Geupdate op

veer

‘Heb in godsnaam verdriet!’

Femke van der Laan
Over het leven zonder Eberhard en rouwen om een geliefde.